TENERIFE

DAG 9, 15 februari 2015

Als we opstaan horen we de dames al luid kakelen. Ze zitten in groepjes in de bar, één groepje van dames op leeftijd met gepermanent haar, stijf van de haarlak, de rustige, bedaarde groep en de drukkere, jongere groep, dames in strakke leggings, korte rokjes en kniehoge laarzen met hele hoge hakken. Het is net of ze zo uit het leven zijn gestapt. Ze praten hard en door elkaar. Raszuivere Spaanse vrouwen van goede komaf, of zo doen ze zich althans voor. Ze komen ontbijten, net als wij, koffie met een geroosterd stokbrood met tomatenprut en olijfolie; voor ons gelukkig jam en marmelade. Als we uitchecken blijkt het ontbijt ook inclusief te zijn. Ons doel voor vandaag, de Ferry, is rap gevonden en de formaliteiten zijn snel vervuld. Maar dan begint het lange wachten. De eerste controle is die van de drugshond, we moeten het portier openen en de hond snuffelt wat rond, geen alarm. De tweede controle is die van de paspoorten en ook die doorstaan we probleemloos. We krijgen een blauw briefje onder de ruitenwisser waarop staat dat we naar Tenerife gaan. Even voor 4 uur komt er beweging in en mogen we de Marie Curie, het schip van BALEARIA, oprijden.

Volgens nauwe instructies parkeren we de auto op Deck 5 en worden er wielblokken voor de banden gelegd. We krijgen de sleutel van hut 6003, aan de voorzijde van het schip. Een keurige hut met douche en toilet. Ondertussen hebben we wel trek gekregen en gaan op zoek naar het restaurant. Het eten en niet-alcoholische drank is in de prijs van onze ticket inbegrepen tot onze verrassing. Al snel laten we Huelva achter ons en zien de zon, naarmate het schip meer op open zee komt, langzaam ondergaan. Het schip deint flink op de golven, het avontuur is begonnen, de overtocht naar Tenerife duurt 31 uur.

DAG 10, 16 februari 2022

Het schip deint op de golven en de motor trilt, waarschijnlijk is dat rustgevend, want we hebben heerlijk geslapen en de douche blijkt verrassend en lekker warm. Het ontbijt is voor groep 2, de groep waar wij zijn ingedeeld, van 9:15 tot 10:00, de lunch van 13:45 tot 14:30 en het diner van 20:45 tot 21:30. Keurig wordt omgeroepen dat we ons moeten melden in het restaurant. Alles is in buffetvorm, maar zelf opscheppen is uit den boze. Met strenge hand wordt er achter het buffet geregeerd. Yogurt bij het ontbijt moet je zelf betalen, maar bij de lunch en het diner telt het als toetje en is het gratis. Je mag 2 gerechten aanwijzen, als je er sla bij wilt moet je dat ook betalen. Het smaakt allemaal prima en ons hoor je niet klagen hoor Aad. Buiten af en toe een frisse neus halen op het achterdek brengen we de dag door met lezen, tekenen, schrijven, puzzelen en Netflix kijken.

Het is nu 22:00 en nog steeds is er geen land in zicht. Volgens schema zouden we om 22:30 moeten aankomen, maar gisteren vertrokken we ook pas tegen 17:00 in plaats van 16:00, dus wachten maar rustig af. Internet is moeizaam, vanmiddag hadden we ineens bereik, maar dat is nu weer over. We hebben gelukkig nog wel een hotel kunnen boeken in Santa Cruz.

DAG 11, 17 februari 2022

Tegen 11 uur plaatselijke tijd, het is op Tenerife namelijk 1 uur vroeger, meerde de Marie Curie keurig aan in de haven van Santa Cruz. Het duurde nog wel even voordat we aan de beurt waren om het schip af te rijden, pas na 12 uur reden we de stad in naar hotel Nautico, waar we een kamer hadden geboekt. Het was uiteindelijk al door 1 uur voordat we in bed lagen. Na een onrustige nacht bleek ook de doucheslang kapot en was douchen onmogelijk. Ik kan je verzekeren dat An’s humeur daar niet van op vooruit ging. We verlaten de stad over de mooi aangelegde autoweg rond het eiland, op zoek naar een camping, wat nog niet zo eenvoudig is. Als eerste stoppen we in El Médano, bij camping Montaña Roja. Op het eerste oog een leuke camping met vooral hippies en kitesurfers. Als we vragen of we kunnen overnachten blijkt dat alleen mogelijk als we online reserveren. De weinig behulpzame receptioniste stuurt ons weg en als we gereserveerd hebben mogen we terugkomen. Ook blijkt er geen elektriciteit te zijn op de campingplaatsen dus besluiten we het hier maar voor gezien te houden. De 2e camping in Tajao kunnen we helemaal niet vinden, dus op naar de 3e, camping Nauta in Arona. We worden vriendelijk verwelkomd en de mevrouw vertelt ons dat het zwembad en het restaurant in verband met Corona gesloten zijn, maar de mini supermarkt is geopend. We hebben geen verdere keus, dus reserveren voor 2 nachten. We kunnen van dag tot dag verlengen en mogen zelf een plekje uitzoeken.

Vol goede moed halen we onze net nieuw aangeschafte tent tevoorschijn. Een lichtgewicht, waar wij ouwetjes ook in kunnen staan en die eenvoudig en snel op te zetten is, volgens de verkoper van XL Outdoor. Nou, dat valt tegen en heeft flink wat voeten in de aarde alvorens hij staat, waarbij de hulp  van een Belgische buurman ons goed van pas kwam. De camping heeft geen mooi zacht grasveld, maar een rotsbodem met daarop steentjes, keihard dus en niet eenvoudig om de haringen in te slaan. En dat zijn er nogal wat, want er zitten flink wat scheerlijnen aan deze tent. Maar goed, een flinke tijd later staat hij, is ingeruimd en blijken onze zelf opblaasbare nieuwe matrasjes ook weinig uit zichzelf te doen en moeten we toch in de weer met het bijgeleverde handpompje. De zon schijnt flink en de temperatuur ligt boven de 22 graden. In een dorpje verderop doen we boodschappen want Hans kan niet wachten om het nieuwe kookstel uit te proberen. Redelijk gezond vanavond, veel groente, weinig vlees en een lekker wijntje erbij. Om 7 uur is het donker en de temperatuur loopt aardig terug, naar geen nood, uit onze tassen toveren we onze campingsmokings tevoorschijn. Ben benieuwd hoe we slapen vannacht in onze donzen slaapzakken.

DAG 12, 18 februari 2022

De eerste nacht in onze nieuwe tent heeft alle testen goed doorstaan. De nieuwe, zelf opblaasbare matrasjes zijn een verademing na jaren van kamperen met een te klein 2-persoons luchtbed, waarbij de één, als de ander zich omdraaide, de lucht in schoot of op de grond lag; de donzen slaapzakken hielden ons lekker warm. Vandaag een rustdag, alhoewel we wel een was gedraaid hebben omdat we door de onderbroeken heen geraakten. Voor € 5,— is alles weer lekker schoon en in de zon en wind was het in ‘no time’ droog. We boeken nog 3 nachten bij en krijgen een heus huisnummer, nr. 41. Het zwembad is nu ook geopend voor de gasten van de camping. We maken er een foto van en dat is het dan wel voor vandaag.

Een tukkie in de zon, wat lezen, wat tekenen, wat schrijven, meer is het echt niet vandaag. Morgen moeten we maar weer eens in actie komen om het luie vet wat te verdrijven.

DAG 13, 19 februari 2022

Naast ons op de camping staat een giga grote camper, formaat flinke vrachtwagen met de toepasselijke naam Le Voyageur. Hij wordt bewoond door les deux Marmottes. De ramen zijn geblindeerd. Ze leven in de schemer. De TV staat de hele dag aan, de enorme schotel op het dak beweegt meer dan Les Marmottes zelf. Naast de camper staat een kleine Smart, die achter de camper hangt als ze zich verplaatsen. Wij fantaseren dat ze wellicht Corona hebben en in quarantaine zitten. Na 2 dagen komen ze echter voorzichtig tevoorschijn, ze zijn flink op leeftijd en hebben zo ongeveer dezelfde lengte als breedte. Madame Marmotte lijkt slecht ter been. Ze stappen in de smart en verdwijnen voor een goed uurtje, waarna ze zich weer verschuilen in Le Voyageur. Als we vanmiddag terugkeren bij onze tent is de Smart niet thuis. Meneer Marmotte blijkt drank ingeslagen te hebben, water en sinas, en nadat alles is overgeladen in Le Voyageur wordt de boel weer hermetisch afgesloten. Op het veld voor ons staan verder mannen, die alleen reizen in kleine kampeerbusjes. Het eiland barst van de overwinteraars uit West Europa. Pensionado’s zoeken massaal de zon op, maar als ze hier eenmaal zijn verdwijnen ze onder parasols en zonneschermen. Tenerife is volgebouwd met betonnen appartementen complexen en iedere 5 minuten landt een vliegtuig met aan boord nieuwe gelukzoekers.  Een heuse industrie waarvan de bevolking hier leeft, ze vragen niet naar een QR code maar lopen wel met mondkapjes. Geld moet rollen en de crisis van 2008 zijn ze nog niet vergeten. Hier en daar staan niet afgebouwde complexen die gekraakt zijn door daklozen en voor een lugubere sfeer zorgen. De sfeer is dan ook grimmig, laat niets zichtbaar achter in je auto want het wordt gejat. Hoe anders was het vorig jaar op de Azoren, dat was veel lieflijker en daar hebben we ons geen moment onveilig gevoeld. Het zuiden van Tenerife kent weinig natuur. Eén kloof is bewaard gebleven, wordt geëxploiteerd door een hotelketen maar is nu vanwege COVID gesloten voor bezoek. Jammer, want volgens de ANWB moet je dit gezien hebben. Wij rijden door naar de Barranco del Infierno en hier wacht ons de 2e teleurstelling. De wandeling naar de waterval is overboekt en we kunnen pas voor dinsdag 11 uur een ticket kopen. Volgens het boekje zou de toegang mogelijk problematisch kunnen zijn door vallende stenen, over een toegangsprijs van € 9,— wordt niets geschreven. Voor die prijs krijg je wel een helm en zijn er onderweg gidsen die je de weg wijzen. Nou ja, we gaan het dinsdag allemaal wel meemaken. We rijden door naar Costa del Silencio.

Helaas kunnen we niet het spectaculaire pad langs de kust lopen omdat het hoog water is, maar deze teleurstelling zijn we snel vergeten als we door het mooie natuurgebied wandelen met prachtige vergezichten en cactussen. Jammer dat de lucht betrekt en de zon zich regelmatig verschuilt achter de wolken. Als we in Galletes over de wel 50 meter lange boulevard lopen gaat het zelfs een beetje regenen. We drinken bij La Gaviota een wijntje met tapas van tonijn en inktvis. Een mooie afsluiter van de dag voordat we via de Supermercad terug gaan naar de camping, die ons met de dag beter bevalt.

DAG 14, 20 februari 2022

Vandaag maken we kennis met het andere, ruigere, avontuurlijke, ongerepte en mooie Tenerife. De noord-oosthoek is werkelijk imposant.

Over een smalle weg, even voorbij Santiago del Teide, rijden we omhoog. Het is passen en meten als er tegenliggers komen en soms moet je zelfs een stukje achteruit om een bus te laten passeren. Af en toe stoppen we even en genieten van de schitterende vergezichten. We stoppen in het dorpje Garachico, bekend om zijn 2 fraaie pleinen. Het dorpje is nog authentiek, nog geen betonnen appartement complexen. De zee is woest en de golven slaan over het natuurlijke zwembad, dat dan ook gesloten is. Het is druk vandaag, niet alleen met toeristen maar ook met de bewoners van Tenerife zelf, ze gaan massaal uit eten of bbq-en op één van de vele picknickplaatsen.

Als we het dorp uitrijden gaan we al snel weer hoog de bergen in, zigzaggend over de nu iets bredere weg. Het leuke dorpje is al snel niet meer dan een stip. We stoppen bij de Thaise Mall en kopen eten voor vanavond, een mooi stuk verse bacalhau dat we grillen op het nieuwe kookstel, wat een groot succes blijkt te zijn. De geplande 3,5 uur durende wandeling voor vandaag hebben we laten schieten. Het is al te laat en hoog in de bergen is het maar 11°Celsius. We zijn allebei nog steeds een beetje verkouden en niet helemaal fit, we vinden het wel goed zo. Terug op de camping nemen we een heerlijke warme douche en trekken we onze campingsmoking weer aan. Na het eten drinken we bij de koffie Spaanse licor de caramelo, ontdekt in Palos de la Frontera.

DAG 15, 21 februari 2022

Vandaag staan de Pirámides de Güímar op het programma. Deze, door Thor Heyerdahl ontdekte pyramiden, zijn verwant aan de pyramiden die we zagen in Peru, Guatemala en Mexico. Thor toont aan dat al ver vóór Columbus mensen met geïmproviseerde papyrus schepen de wereldzeeën bevoeren. In 1492 ontdekte Columbus Amerika, minder dan 600 jaar geleden. In amper 100 jaar (we slaan de eerste 500 jaar maar even over) is de mens er in geslaagd zich als ratten te vermenigvuldigen en de aarde over te bevolken, de planeet irreversibel te beïnvloeden (klimaat), uit te putten (olie, gas, delfstoffen) en te vernietigen (natuur). Maar nog steeds twijfelen politici of het klimaat ten gevolge van de mens verandert. Tijdens ons bezoek vandaag besef ik dat de mens in de eeuwen voor en na de geboorte van Christus niet de kennis had die wij nu hebben, over tijd, jaargetijden, kalenderjaren. Wat nu voor ons vanzelfsprekend is, was het in die tijd echt niet, maar wel van groot belang voor de landbouw, visserij en jacht.

De Pirámides de Güímar heeft ook een grote ‘giftuin’, een eenvoudige handleiding voor de beginnende gifmenger, waarbij je gebruik kunt maken van voor ons alledaagse tuin- en kamerplanten, te koop in alle tuincentra. Grappig is de doodskist die in de ‘giftuin’ staat. Als we bij de Lidl onze boodschappen doen krijgen we een sms dat onze reservering voor de Barranco del Infierno en de Cascade vervalt vanwege slechte weersomstandigheden. Het is niet alleen dat het stormt in Nederland, hier gaat de Teide ook schuil achter donkergrijze wolken en sneeuwt het daar boven beslist. Het weer lijkt hier ook instabiel, in Güímar was het koud vandaag, alleen aan de kust schijnt de zon. De voorspellingen zijn niet slecht, dus morgen toch maar even kijken. Per slot van rekening hebben we al betaald en geen mail ter afmelding ontvangen.

DAG 16, 22 februari 2022

Ondanks de strakblauwe hemel is de Barranco del Infierno en de Cascada vandaag dus echt gesloten. Gisteren heeft het daar zo hevig geregend dat de kloof niet veilig is. Boven de boomgrens, 1800 m, heeft het zelfs gesneeuwd. Onze reservering wordt omgezet naar morgen. We rijden door naar El Teide, de hoogste berg van Spanje. Onderweg stoppen we voor koffie met amandeltaart, zoals we die zo vaak hebben gegeten op onze camino naar Santiago de Compostela. We passeren veel fietsers, knap hoor zoals ze naar boven stoempen en als adelaars naar beneden suizen. We maken de hike Samara, 5 km vanaf 1900 meter tot ca. 2150 meter en weer terug. Alhoewel de zon volop schijnt is het fris, er staat een straffe wind.

De toppen van El Teide (3718 meter) en El Viejo (3134 meter) tonen zich in al hun pracht. Wit besneeuwd steken ze fraai af tegen de strakblauwe lucht. Ook zien we de eilanden Gomorra en Las Palmas  liggen. Het is een fantastisch mooie wandeling, eerst tussen de endemische Canarische sparren om daarna te belanden in het lege, rotsige maanlandschap. Verscholen achter een rots eten we ons broodje op alvorens we weer afdalen naar de auto. We stoppen bij het visitorcentre annex museum San Juan, dat laat zien hoe primitief de laatste bewoner van deze streek, San Juan, als wegwerker en hoeder van schapen hier leefde. Zigzaggend van de ene bocht naar de andere dalen we langzaam weer af naar Las Galletas, terug naar de camping.

DAG 17, 23 februari 2022

Opnieuw is de wandeling door de smalle kloof naar de waterval uitgesteld vanwege de weersomstandigheden. Als we vanmorgen nog slaperig voor onze tent zitten, zien we een strakblauwe hemel en in de verte de toppen van El Teide en El Viejo. We besluiten naar El Teide te rijden en te kijken of we met de kabelbaan naar boven kunnen om een kijkje te nemen in de caldeira. We kleden ons warm aan en gaan op pad. De kabelbaan gaat niet, of bestaat zelfs niet meer, we kunnen het je niet vertellen. In het boekje lezen we dat er niet meer dan 150 mensen op de top mogen zijn. Een exploitatie met dat aantal komt natuurlijk nooit uit.

We maken een schitterende wandeling in de kraters voor El Teide en genieten uit de wind en in de zon van ons broodje. We besluiten via het informatiecentrum en het noorden terug te rijden via Santa Cruz. Het centrum valt tegen en langzaam rijden we zelfs de wolken in, waarbij we soms niet meer dan 5 meter zicht hebben en we in de sneeuw belanden.

Het laatste stuk tot aan Santa Cruz rijden we zigzaggend door loof- en naaldbomen en groene, bloemrijke weiden. Op de bomen groeit mos. Het noorden van Tenerife is natter, hier regent het vaker. Voldaan, na weer een mooie dag, keren we terug naar ons basiskamp. Tot onze grote verbazing is de plek naast ons leeg, Les Marmottes zijn er met Le Voyageur vandoor gegaan. Het avondeten staat snel op tafel, een omelet met champignons, courgette, tomaat en kaas met daarbij sla en komkommer. Het eten met alleen een lepel is nog wel een uitdaging, misschien hadden we beter eerst even kunnen afwassen of toch meer bestek moeten meenemen.

DAG 18, 24 februari 2022

Barranco del Infierno, 3 x scheepsrecht en vandaag lukt het dan toch eindelijk. Vanmorgen vroeg krijgen we per sms bericht dat het pad open is. Het pad wordt commercieel uitgebaat, je wordt geregistreerd en krijgt een helm, die je verplicht bent de hele route te dragen. Het pad is goed onderhouden, is 6,4 km en duurt zo’n 3 uur. Het is een mooie tocht, we gaan eerst een flink stuk omhoog en dan naar beneden. De kloof wordt steeds smaller en groener, de vegetatie verandert en je hoort de kikkers kwaken. We komen zelfs nog een Rode Patrijs tegen op ons pad, hij is niet bang en laat zich gemakkelijk fotograferen. Naast het pad loopt een irrigatiekanaal.

De waterval valt een beetje tegen, een armzalig stroompje dat naar beneden valt. De achtergrond daarentegen is imposant. Terug in Adeje gaan we volgens goed Spaans gebruik lekker lunchen op een terras met een goed glas wijn. De specialiteit in Adeje is pollo, in soorten en maten, en die laten we ons goed smaken. Op de terugweg naar de camping vinden we eindelijk een winkel waar ze gloeilampen verkopen en bij het tuincentrum naast onze camping kopen we een snoer met een fitting, zodat we tenminste ‘s avonds licht hebben om te kunnen lezen en voor onze rummikub competitie. Terwijl Hans een frisse duik in het zwembad neemt met daarna een goede hete douche, doet An een tukkie in de zon.

DAG 19, 25 februari 2022

Over een dag als vandaag kunnen we kort zijn, een rustdag. Daar waren we even aan toe, elke dag op stap is best vermoeiend. We draaien nog wel een wasje, dat in de zon met een stevig windje binnen ‘no time’ droog is. Na de lunch is het tijd voor een tukkie en aan het eind van de middag rijden we naar Las Galettas. Ze blijken hier een heuse jachthaven te hebben, maar het oogt allemaal rommelig en onverzorgd.

De appartementen langs de kust worden veelal bewoond door minder bemiddelde pensionado’s uit Engeland en West Europa. Op onze camping zijn veel lawaaierige Duitsers. Ze zitten nu al uren luidruchtig te praten en te drinken achter onze tent. We hopen dat ze het niet al te laat maken. Een stel uit Millingen a/d Rijn staat in een klein volkswagenbusje op het veld voor ons; ze hebben een te grote hond bij zich, die tussen in slaapt. Hij wil wandelen, maar zij heeft allerlei kwaaltjes en kan niet mee. Het liefst gaat ze morgen nog naar huis. We lenen hem ons boekje met wandelingen, maar omdat zij op de camping blijft is hij aangewezen op de plaatselijke bussen; hij is Engelsman, spreekt geen Spaans en zegt moeite te hebben zich verstaanbaar te maken. In alle oprechtheid vragen wij ons af wat deze mensen hier in vredesnaam doen. Wij boeken nog voor 3 dagen bij en boeken voor maandag en dinsdag een hotel in Santa Cruz. We willen in het noorden nog wat wandelen en de stad bekijken, voordat we weer teruggaan naar het vasteland.

DAG 20, 26 februari 2022

Voor vandaag wordt regen voorspeld. We rijden naar het noorden, naar El Sauzal, voor een bezoek aan Casa del Vino, een wijn- en honingmuseum.

Het stelt allemaal niets voor en voor de wijnproeverij is het nog te vroeg. We rijden door naar Orotava, het dorp met de balkonnetjes. Net als we het stadje zijn ingelopen gaat het regenen. We lopen terug naar de auto voor regenjassen en paraplu’s. In de stromende regen lopen we naar Casa de los Balcones, het museum, leuk maar ook niet meer dan dat.

Ondertussen is het gestopt met regenen en slenteren we nog wat door het dorpje, alvorens we terugkeren naar de camping, tot vandaag een lege, rustige camping. Een groot veld met wat bomen. In één hoek 2 grote bomen, waaronder 2 tenten, met 2 bewoners, verdekt opgesteld. De één loopt regelmatig voorbij, gaat douchen, haalt water en doet boodschappen. De ander is een hermiet. Een enkele keer komt hij tevoorschijn en zit dan op een muurtje, dat de grens vormt met de camping voordat hij weer verdwijnt in zijn hol. Maar nu is het gedaan met de rust, de camping is ingenomen door 14 Britse campers met hun 27 bewoners. Ze staan dicht bij elkaar, één van de campers staat zelfs op nog geen meter afstand van onze tent, daar waar onze auto tot nu toe stond. We zijn volledig ingebouwd. We vragen vriendelijk of ze de camper willen verplaatsen, de norm op de camping is namelijk 4 meter afstand. Achter ons staat al een aantal dagen een kleine tent, waarin een Engels stel van rond de 40, die de hele dag door bier drinken. Tot nu toe hadden we geen last van ze, maar nu vinden ze het nodig om zich er mee te bemoeien, ze schreeuwen als beesten, dat we onze auto maar ergens anders moeten zetten. De eigenaar van de camper verplaatst zonder probleem zijn camper, zodat wij weer wat ruimte hebben. De 2 alcoholici maken nog flink wat heisa, maar iedereen negeert ze verder. Ze zetten hun muziek keihard aan en Bruce Springsteen galmt over de camping, opnieuw, opnieuw en opnieuw. Hoe kan een camping van het ene op het andere moment totaal veranderen.

DAG 21, 27 februari 2022

Vandaag een 2e rustdag op de camping; de Engelse alcoholici achter ons hebben gisteravond tot 10 uur zitten gillen, schelden, zuipen met Bruce Springsteen op de repeat. Om 10 uur was het even stil, maar tegen 11 uur kregen ze vreselijke bonje en vlogen elkaar flink in de haren. Na vermanend te zijn toegesproken door de reisleider van de 14 Britse campers werd het uiteindelijk stil en vanmorgen hebben ze hun kamp opgebroken en zijn tot grote vreugde van iedereen vertrokken. De Engelse pensionado’s hebben ook een rustdag, campers worden schoongemaakt en de was hangt overal te wapperen. ‘s Middags zitten ze met zijn allen gezellig te borrelen. Feijenoord verliest in Alkmaar, dus Hans zijn dag is het zo wie zo niet. Hij neemt nog een duik in het zwembad, terwijl An achter de luifel aan moet, die door een windvlaag de lucht ingaat. Hopelijk kunnen we hem nog laten repareren. Morgen breken wij ons kamp hier op en gaan richting Santa Cruz.

DAG 22, 28 februari 2022

Op ons gemak breken we ons kamp op. Het afbreken en inpakken van de tent, slaapmatjes, slaapzakken, stoelen, tassen, kookspul en auto loopt vlot. We houden zelfs nog wat ruimte over. Het is net 12 uur geweest als we uitgezwaaid door onze Duitse, Engelse en Nederlandse vrienden de camping afrijden.

In Santa Cruz hebben we opnieuw een kamer geboekt bij Hotel Nautico, nu voor 2 nachten. De auto parkeren we in de garage onder het hotel. Op het balkon van onze kamer eten we onze broodjes en lopen dan over de Rambla naar de tramhalte. Ons doel is Laguna, de oude hoofdstad van Tenerife, waarvan het centrum op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat.

Het is er bewolkt, koud en de stad maakt een mistroostige indruk. Na 2 uur, de tijd die onze gids voorschrijft, stappen we verkleumd van de kou weer in de tram terug naar de Rambla. Bij Taberna Ramon, opnieuw een aanrader uit onze gids, stappen we naar binnen. We hebben niet gereserveerd maar mogen toch plaatsnemen, 70 minuten, dan is onze tijd om.

De iberico ham vooraf is heerlijk, net als de cherne, de wijn en de toetjes. En oh ja 70 minuten voor het diner is/was ruim voldoende. Over de Rambla lopen we terug naar ons hotel, het is genoeg voor vandaag.

DAG 23, 1 maart 2022

Parque Anaga, een onherbergzaam, nat bebost gebergte in het noorden van Tenerife. We klimmen met de auto tot ruim 1000 meter, om dan weer te dalen tot zeeniveau. De weg, althans de verharde weg, loopt dood en we moeten dus terug, maar we genieten van de prachtige vergezichten. We lopen over een kam in een nevelwoud, bewoond door elfen en kollen. Een kol op leeftijd komt ons tegemoet, ravenzwart haar, grote oorbellen, piercings en in haar beide knuisten stokken, takken van de laurierbomen, van boven tot onder begroeid met mos. Ze steekt net boven de manshoge varens uit en wroet in de grond, op zoek naar truffels. Het pad stijgt, daalt en is glibberig. Als de zon door de wolken breekt, kun je links en rechts de oceaan zien.

Een Nederlands meisje van net 3 jaar loopt aan de hand van haar vader omhoog, ze kan al tot 5 tellen. Zij is op zoek naar de elfjes, die wonen hier namelijk volgens haar ouders, we hopen dat ze ze zal ontmoeten, maar de kans lijkt ons klein. Na de wandeling rijden we terug naar San Andrès, waar we ons zelf gaan verwennen met een uitgebreide lunch. Vooraf kiezen we de kroketjes van vis, kip en spinazie, gevolgd door de pasta met vis. We vragen tot 4x toe aan de ober of er schaal- of schelpdieren in de pasta zitten en tot 4x toe verzekert hij ons van niet, het is uitsluitend witte vis. Voor de 5e keer vertellen we hem dat An enorm allergisch is voor schaal- en schelpdieren en dat hij een ambulance moet roepen als er ook maar één garnaaltje in de pasta zit. No, no, no seafood, garandeert hij ons. Het duurt eindeloos voordat de kroketjes eindelijk komen, maar ze zijn het wachten waard. Dan begint het wachten op de pasta. Uiteindelijk horen we vanuit de keuken het belletje, ons eten is klaar. De ober komt met een prachtige, dampende schaal gele rijst, mooi versierd met grote en kleine garnalen en mosselen. Verschrikt, maar ook enigszins vertoornd kijken we de ober aan en wijzen op de schaal- en schelpdieren. Geschrokken ijlt hij met de schotel terug naar de keuken. De kok legt nog uit dat dit gerecht altijd met schaal- en schelpdieren wordt gemaakt en biedt zijn excuses aan. Of hij nog wat anders voor ons kan maken. Ondertussen zijn we dik anderhalf uur verder, we hebben geen zin om nog langer te moeten wachten bij het restaurant met de naam Pandora, toepasselijk als we op internet de betekenis van Pandora opzoeken (vat uit de Griekse mythologie waarin zich alle menselijke rampen bevinden, als straf voor het stelen van vuur door Prometheus, dat werd geopend door Pandora, de vrouw van een van zijn broers, waarna de rampen zich verspreidden over de aarde).

We betalen dus de rekening en lopen via het strand terug naar de auto. We gaan terug naar het hotel voor onze siësta en gaan straks wel naar de stad in voor een gezond en veilig hapje eten.

DAG 24, 2 maart 2022

Onze laatste dag op Tenerife, een eiland met veel gezichten. Een betonnen eldorado in het zuiden voor overwinterende pensionado’s, het is er droog en warm, met de daarbij behorende vegetatie. In het midden van het eiland ligt de hoogste berg van Spanje, El Teide met daarnaast El Viejo, zij vormen de grens van de caldeira, de oude vulkaanuitbarstingen. In het noorden is het aanzienlijk koeler en natter, de natuur is er erg afwisselend met ruige kusten.

Op onze laatste dag gaan we op ontdekkingstocht in Santa Cruz, de nieuwe hoofdstad van het eiland, vernoemd naar het kruis dat de veroveraar sloeg bij landing op het eiland. We wandelen langs de boulevard en vergapen ons aan de cruiseschepen van Aida en Tui. Het  Plaza de España vormt het middelpunt van de stad, de weg loopt er onder door, waardoor het plein in kwaliteit wint.

In het midden ligt een vijver, daaronder de oude resten van het Castillo en op het plein 2 opvallende kunstwerken, het monument voor de gevallenen uit de tijd van Franco, en een fraai, modern kunstwerk van spiegelglas. Na 2010 zijn alle herinneringen aan Franco, ook op Tenerife waarheen hij verbannen was en zijn staatsgreep van 1936 voorbereidde, het begin van de Spaanse burgeroorlog, verwijderd. Omdat hij toch op Tenerife nog veel aanhangers had, is het monument echter in originele staat gebleven. Vanaf het plein wandelen we naar het Auditorio van Calatrava, een Spaanse architect die ook in Nederland werken heeft gerealiseerd.

Het gebouw is fantastisch vormgegeven, van veraf en van dichtbij, het rijst op als een golf naar de stad. Helaas een typisch product van Calatrava, de detaillering is hopeloos. De kleine witte tegeltjes laten los en de trappen zijn daarom dan ook afgesloten. Zijn 2e werk, het omstreden Centre de Ferias y Congreso (spottend de kakkerlak genoemd) staat leeg, wordt verbouwd en is nu tijdelijk in  gebruik als COVID centrum.

We bezoeken het TEA, een kunstcentrum ontworpen door de architecten van TATE Modern. Het doet ons denken aan de Kunsthal in Rotterdam. Daarna slenteren we door de oude stad en de autovrije winkelstraten, op zoek naar An’s museum, waar de collectie helaas klein is en tegenvalt. Als laatste bezoeken we het gemeentepark García Sanabria, een park zoals een park hoort te zijn, voor ieder wat wils.

Zelden zagen we zo’n mooi stadspark. We eten bij Tasca la Monteria, een aanrader van de ANWB gids. Over een paar uur moeten we inschepen op de Ferry, die ons om half 2 vannacht in 38 uur zal terugvaren naar Huelva.

DAG 25, 3 maart 2022

Als we gisteravond tegen 11 uur in de haven van Santa Cruz aankomen wordt ons verteld dat de Marie Curie van Balearia vertraging heeft. Onze paspoorten worden gecontroleerd, we krijgen een briefje onder de voorruit en we moeten parkeren in rij 3. We kunnen in de auto wachten, maar we kunnen ook nog een wandeling maken zegt de dame van Fred.Olsen Express, als we maar om 12 uur bij de auto zijn. We hebben al genoeg gelopen vandaag en kijken filmpjes op Netflix. Net na half 12 vaart de Marie Curie de haven in. Het duurt nog wel even voordat het verkeer met bestemming Tenerife van boord is en wij aan boord mogen, maar al met al zitten we tegen 1 uur in onze hut. We beseffen ons nu pas dat we eerst naar Las Palmas varen en dat we zo’n 38 uur onderweg zullen zijn. Het is nog lang onrustig maar we vallen toch in slaap en als we wakker worden blijken we al in de haven van Las Palmas te liggen. Na het ontbijt kijken we vanaf het achterdek uit over Las Palmas. Het schip wordt gelost en geladen. Voor ons ligt een moderne stad. Het is moeilijk voor te stellen dat eind vorig jaar de zuidoost hoek van het eiland zwaar werd getroffen door een vulkaanuitbarsting. Om 11 uur vertrekken we, Las Palmas wordt snel kleiner en niet veel later zien we alleen nog maar water en schuimkoppen, want er staat een straffe wind. De boot schommelt flink op de golven, maar daar gaat een zekere rust, vrede, van uit.

Hoe anders dan in Oekraïne op dit moment, waar zich een zinloze machtsstrijd afspeelt met louter verliezers.

DAG 26, 4 maart 2022

De oceaan is onrustig. De Marie Curie heeft de wind pal tegen, ze stampt op de golven. Het schip deint heen en weer, het slingert, lopen is lastig. Om half 9 staan we op en na een verfrissende en warme douche gaan we ontbijten. We kijken nog even op het achterdek, maar daar is het koud. Er staat teveel wind en op de golven staan schuimkoppen. An besefte vannacht ineens dat als we zouden vergaan en we toch het vasteland zouden weten te bereiken, we geen enkel telefoonnummer uit ons hoofd kennen, behalve dat van onszelf. Na de lunch houden we siësta, we passen ons wat dat betreft gemakkelijk aan aan de gewoonten van het land, ook wat eten betreft trouwens. Project Gezond is geheel op de achtergrond geraakt. Tegen 4 uur worden we wakker en gaat Hans eens poolshoogte nemen. Al snel wordt duidelijk dat we niet om 5 uur, maar pas tegen 7 uur zullen aankomen in Huelva. Naarmate we dichter bij het vasteland komen lijkt de zee wat rustiger te worden. Tegen 7 uur worden we verzocht naar het autodek te gaan.

Onze Toyota zit dik onder het zout en het valt nog niet echt mee om de ruiten schoon te krijgen. Inmiddels hebben we via Marie-Annne de weersvoorspelling voor de komende dagen doorgekregen, en eerlijk gezegd werden we daar niet zo vrolijk van. Overdag rond de 19 graden C max en ‘s nachts 12-14 graden C, met vanaf morgen regen. Dat wordt dus improvisatie, want kamperen lijkt niet aangenaam. We boeken een appartement in Tavira voor de komende 5 nachten. Als we wegrijden uit Huelva is de nacht al gevallen, het is 70 km naar Tavira en het is pikkedonker. Met googlemaps vinden we zonder probleem Quinta do Morgado. Ons appartement is op de 2e verdieping, geen lift, maar een prima onderkomen voor de komende dagen. Op loopafstand een supermarkt en een bar met een kleine menukaart, waar we heerlijke happen en een lekker flesje tinto achterover slaan.

Algarve (PT)