SCHIEDAM – HUELVA (SP)

DAG 1, 7 februari 2022

Als we opstaan is het stil, de storm is gaan liggen en de lucht is open gebroken. Het belooft een mooie, zonnige dag te worden. Om 8 uur stoppen we de laatste dingen in de auto. Op de motorkap een lief kaartje van Jacquelien en Carel om ons een goede reis te wensen en een doosje autodrop. Het is niet druk op de weg, geen files, en tegen 12 uur zijn we in Viny (Frankrijk) bij het Canadese monument ter nagedachtenis aan de 1e Wereldoorlog en haar Canadese slachtoffers. Het monument steekt fraai af tegen de blauwe lucht en maakt een onvergetelijke indruk.

Het wordt omringd door grasland en dennenbossen, afgerasterd met schrikdraad en waarschuwingsborden in verband met de ‘gemorste’ munitie. Het gras wordt kort gehouden door schapen die blijkbaar te licht zijn om de nog aanwezige munitie te laten ontploffen. Na de loopgraven met betonnen zandzakken bezoeken we de begraafplaats en ontdekken dat veel slachtoffers niet zijn geïdentificeerd en naamloos zijn begraven.

Alleen God weet wie daar ligt, vertelt de steen. Jonge knullen gaven hun leven voor een zinloze oorlog en in gedachten dwalen we af naar Oekraïne, dat op het punt staat binnen gevallen te worden door Poetin en zijn vrienden. Onze volgende stop is het Musée Louvre-Lens. Aan de voet van reusachtige bergen mijnsteen, afval uit de inmiddels gesloten kolenmijnen, is nu 10 jaar geleden een dependance van het Louvre geopend.

Een reusachtige zilveren doos met één grote ruimte met beelden, voorwerpen en schilderijen van 5000 jaar geschiedenis van de mens. Het museum, de tuinen en de entree is fraai, de vaste collectie is wat ons betreft niet opwindend. We gaan op zoek naar ons hotel voor vannacht, Hotel de l’ Univers in het centrum van Arras. Vergane glorie, gekroond met 4 sterren, waarvan er tenminste 1 teveel is. Vanuit het hotel lopen we naar Place de Heros en Grande Place, de 2 pleinen die Arras tot ver buiten Frankrijk beroemd maken.

In 1915 werden ze vernietigd, Arras lag namelijk midden in het front tussen de geallieerden en de Duitsers, maar daarna steen voor steen weer opgebouwd. De pleinen zijn goed onderhouden, helaas kan dat niet gezegd worden van de kathedraal en het klooster van St.Vaast. Terwijl de zon verdwijnt achter de daken, duiken wij ‘au bureau Arras’ in voor een te vette maaltijd met een lekker karafje wijn. We lopen terug naar ons hotel, in het universum zijn niet veel gasten.

DAG 2, 8 februari 2022

Vandaag een dag met 2 gezichten. Als we opstaan is de lucht donkergrijs en het miezert. Na het typische Franse ontbijt van stokbrood met boter, jam en een grote kom met slappe koffie bezoeken we La Carrière Wellington, Mémorial de la Bastille d’Arras. We verdwijnen 20 meter onder de grond in de eeuwenoude kalkzandsteen groeven van de stad. Het kalkzandsteen werd gebruikt voor de bouw van de kerken en het klooster van Arras. De temperatuur in de tunnels is gelijkmatig, 12 graden Celsius, de vochtigheidsgraad 80%.

In de 1e Wereldoorlog boden deze grotten bescherming aan meer dan 20.000 manschappen uit het Britse rijk, waaronder ook mijnwerkers uit Nieuw Zeeland. Zij waren ‘ingevlogen’ om tunnels te graven naar de Duitse loopgraven. Ze werkten in het diepste geheim met alleen pikhouwelen en zonder springstof, want de Duitsers mochten niet gealarmeerd worden. De opdracht aan de Britten was een verrassingsaanval uit te voeren om de Duitsers te misleiden. De aanval vond plaats op 9 april 1917, het sneeuwde toen de soldaten uit de tunnels stormden, voer voor de Duitse mitrailleurs. Ondanks de ontelbare slachtoffers braken ze toch door de linie. Helaas verzuimde de opperbevelhebber door te pakken, zodat de Duitsers zich konden hergroeperen, met als gevolg dat de Britten werden afgeslacht. Een zinloze operatie dus, waarover vooraf al grote twijfel bestond. Na de spectaculaire rondleiding gaan we op weg naar Poitiers. De TomTom leidt ons bij Parijs over de drukke Boulevard Periferique. Op het groen tussen de spaghetti van doorgaande wegen en afritten wonen in tenten en bouwsels van plastic en zeil de moderne stadsnomaden. Kleine Townships in Parijs, het trotse Parijs van Macron. Na Parijs breekt de lucht open, schijnt de zon en loopt de temperatuur op tot 15 graden Celsius. Voordat de zon ondergaat nemen we in Poitiers onze intrek in het Le Memphis Hotel. Een bescheiden hotel, een sobere maar schone kamer met uitzicht op de tuin. Het station van de TGV ligt tegenover het hotel.

Met de lift van de parkeergarage gaan we naar de 5e verdieping en lopen zo via de voetgangersbrug de oude stad in, waar we bij Bistro Régent eten. De bistro ligt achter de Notre Dame la Grande. Zelfs om 8 uur zijn hier de terrassen nog volop bezet en is het gezellig in de oude stad. Morgen gaan we de stad verkennen en volgens de vooruitzichten schijnt dan de zon.

DAG 3, 9 februari 2022

Poitiers. Op de trappen voor de ingang van de L’ Église Sainte-Radegonde spelen kinderen uitgelaten tikkertje. Een vrouw kijkt toe. De kerk heeft een crypte onder het altaar. Als we weer bovenkomen zitten de vrouw en de kinderen geknield op de eerste bank voor het altaar en prevelen zachtjes hun gebeden. De vrolijke, spontane stemming van zo even buiten is veranderd in een sfeer van toewijding. De inwoners van Poitiers kunnen kiezen uit veel kerken. Op onze stadswandeling bezoeken wij er 8. Op de Baptistère Saint-Jean na zijn ze allemaal open en vrij toegankelijk. De laatste kerk op ons lijstje, L’ Église de Saint-Germain is nu een auditorium van het tegenover gelegen conservatorium.

Poitiers is een mooie, oude stad en had al in de 1e eeuw na Christus een Colosseum, waar nog maar weinig van over is. Verder heeft de stad veel 19e eeuwse gebouwen en parken, zoals alleen Fransen kunnen aanleggen. De stad heeft een universiteit en de studenten geven Poitiers een levendig karakter, ze bevolken massaal de terrassen, ondanks de nog niet echt zomerse temperaturen (overdag 13 graden Celsius en ‘s avonds nog maar enkele graden boven 0). De zon schijnt wel onafgebroken en ze hebben de zomerse kleding al tevoorschijn gehaald. Het gezelligste gedeelte van de stad is rond de L’ Église Notre Dame la Grande. Naast de kerk staat de overdekte markthal en op het plein foodtrucks uit Istanbul. De kebab vindt gretig aftrek. De stadswandeling is 13 km en vermoeid van het slenteren zoeken we onze kamer in het Memphis op. De stad is gebouwd op de heuvels aan weerszijden van het dal waarin het spoor ligt. De TGV stopt in Poitiers, recht tegenover ons hotel. Door de bouw van een parkeergarage, 5-hoog naast het spoor, heeft men de stad aan weerszijden van het spoor kunnen verbinden door een fraai vormgegeven brug, voor langzaam verkeer, bussen en taxi’s.

DAG 4, 10 februari 2022

Na het ontbijt pakken we onze spullen weer in. Net buiten Poitiers gooien we de tank vol, kopen mandarijnen en brood in de supermarkt en draaien dan al snel de A10 op. De mist hangt laag, maar eenmaal bij Bordeaux is die opgetrokken en loopt de temperatuur ook flink op, want de zon schijnt volop.

De reis verloopt vlot, we moeten alleen steeds stoppen om telkens opnieuw tol te betalen, dat loopt trouwens flink op. Zouden de Fransen soms geen wegenbelasting betalen? We kunnen goed doorrijden, constant 130 km per uur en pas vlak voor de Spaans-Franse grens hebben we wat oponthoud door werk aan de weg. We zien de Pyreneeën voor ons opdoemen en denken met weemoed terug aan dat zelfde moment 4 jaar geleden, op de camino. We rijden het Baskenland in, daar waar nog steeds met trots de Baskische alpinopet wordt gedragen. Onderweg hebben we voor vannacht een hotel geboekt in San Sebastián, in het centrum en op korte afstand van het strand. Unai, de eigenaar laat ons via de app weten dat zijn hotel in de steigers staat en als we daar problemen mee hebben we nog kunnen annuleren. We nemen de gok want ‘s nachts zal er vast niet gewerkt worden. Unai stuurt ons het adres van de parkeergarage vlak bij zijn hotel en tegen 4 uur melden we ons. Het hotel staat inderdaad in de steigers, naar ook midden in het oude centrum. Niet alleen Unai verrast ons met zijn ADHD en zijn tomeloze enthousiasme, hij ratelt aan een stuk door, ook zijn hotel is verrassend mooi en modern. Er zijn slechts 5 kamers en wij zijn de enige gasten. Hij vertelt dat het gebouw al sinds augustus vorig jaar in de steigers staat, maar dat de klus nu bijna geklaard is. We krijgen een plattegrond van de stad in onze handen gedrukt, waarop hij reeds heeft aangegeven wat we moeten gaan zien. Over de mooie, brede boulevard lopen we langs het strand naar de Funicular, de tandradbaan naar het fraaie uitzichtpunt over de stad. Jammer genoeg hangt de nevel laag en is het uitzicht niet zo spectaculair als Unai beloofd had, maar toch mooi.

Als we terug de stad inlopen duiken we een tapasbar in voor wijn en tapas, een volgende, een volgende en nog een volgende. Licht aangeschoten trekken we ons terug op onze kamer. Het gekochte gebak blijft onaangeroerd want de tapas vallen zwaarder op de maag dan gedacht.

DAG 5, 11 februari 2022

We zijn eerder op dan de steigerbouwers, beter gezegd afbrekers, want tot grote vreugde van Unai lijkt de klus dan eindelijk geklaard. Ons ontbijt bestaat uit koffie en het gebak dat we gisteren kochten maar niet hadden gegeten, omdat we verzadigd waren van de wijn en de tapas. We nemen afscheid van Unai en rijden al snel de stad uit. We moeten nog wel tanken, maar dat lijkt niet zo simpel, althans niet voor ons. Als kip zonder kop dolen we door de kleine dorpjes aan de rand van San Sebastián, want daar is de benzine namelijk goedkoper dan aan de snelweg. We worden hoog de bergen ingestuurd en uiteindelijk staan we aan de achterzijde van een tankstation, waar we helaas niet bij kunnen komen. We rijden rondje na rondje en na bijna 1 uur, waarbij het niveau van onze tank bijna de bodem bereikt heeft, kunnen we de tank van onze Toyota CHR volgooien. Hoe dom kan een mens zijn, vooral omdat de benzine langs de snelweg even duur blijkt te zijn. Met een volle tank volgen we de kust en passeren de uitlopers van de Picos de Europa, voordat we de Spaanse hoogvlakte bereiken, met de fraaie aarden kleuren waardoor het frisse groen van de gewassen al glinstert. Tegen 4 uur rijden we Salamanca in. We parkeren de auto in de garage van Hotel Castellano in het centrum van de stad. Tapas en wijn is op 5 minuten loopafstand ruim voorhanden en tegen zeer schappelijke prijzen. Een heerlijk wijntje kost slechts € 2,—. Op aanraden van de uitsluitend Spaans sprekende receptioniste van ons hotel eten we bij Triton. De eigenaar komt uit Oekraïne en spreekt ook geen Engels. Met handen en voeten  bestellen we de specialiteit van het huis, kip met groene sla en patat.

We vragen om een glas wijn maar krijgen een fles. Koffie en ijsbonbons toe en dat alles voor slechts € 33,—. Als wij tegen 9 uur terug gaan naar ons hotel komen bij Triton de eerste gasten pas binnen.

DAG 6, 12 februari 2022

Symbool voor Salamanca is de kikker (Rana). De kikker die verborgen zit in de gevel van de hoofdfacade van de universiteit. Bezoekers staren eindeloos naar de gevel, op zoek naar de kikker. Het lukt ons ook niet hem te spotten. Salamanca telt 144.000 inwoners, daarvan is 30% student, wat de stad levendig maakt. Het is een stad met een lange geschiedenis en vele bouwstijlen. Een stad met veel monumenten, die uitvoerig beschreven worden in de reisgidsen en op internet. Wij volstaan dus met het bezoek.

Dompel je onder in de geschiedenis van de Rooms Katholieke Kerk, de Clerus domineert de stad. Rond de oude binnenstad wonen de mensen in flats die dicht op elkaar staan. Ze leven op straat, eten en drinken in de ontelbare barretjes. Ze houden van lekker eten en drinken, net als wij. Na een verdiende pauze op onze hotelkamer duiken we opnieuw de oude stad in.

Inderdaad worden de historische gebouwen mooi verlicht, maar veel spectaculairder is het feit dat de hele stad is uitgelopen, je kan over de hoofden lopen, de terrassen lopen over. Op zaterdagavond flaneert jong en oud. Wij eindigen vanavond in de tapasbar Numero 8, waar we heerlijke locale gerechten wegspoelen met tongstrelende wijnen.

DAG 7, 13 februari 2022

Vandaag de variant van ‘Jantje zag eens pruimen hangen, als eieren zo groot’. In een onbeduidend dorpje, waar we lunchten, zag Hans in de bomen sinaasappeltjes hangen, als … zo groot. Op ons gemak vertrekken we vanmorgen, de TomTom zegt 547 km te gaan. In Salamanca is nog sprake van een zondagsrust. Onderweg is het ook stil en we schieten lekker op. We rijden over de Autovía de la Plata richting Sevilla. Grappig, want vandaag verjaart onze Belgische vriendin Griet Vernaillen en zij laat ons weten op 11 mei aanstaande een 2e poging te gaan ondernemen om de Via de la Plata te lopen, van Sevilla via Salamanca naar Astorga, de omgekeerde weg die wij nu rijden.

Even na 4 uur arriveren we in Juan de la Cosa, net onder Huelva. Een onbeduidende vlek op de kaart.  Onderweg, links en rechts van de weg plastic kassen, die ons doen denken aan de Netflix serie Plastico del Mar. In Juan de la Costa veel immigranten, gelukszoekers uit donker Afrika en moslims uit Marokko, vermoedelijk werkzaam in de kassen, net als in de Netflix serie. We eten bij de buren en krijgen tot slot een drankje aangeboden. Morgen lassen we maar eens een rustdag in. Feijenoord wint moeizaam met 0-2 uit tegen RKC.

DAG 8, 14 februari 2022

Palos de la Frontera, zoals het onbeduidende gat voor Huelva officieel heet. Toch bracht Columbus hier 2 jaar van zijn leven door, in afwachting van het Spaanse hof, voordat hij op ontdekkingsreis mocht. In de haven liggen 3 replica’s van zijn schepen. Ze schijnen klein te zijn, maar dat kunnen we niet beamen want op maandag zijn ze gesloten. We zitten in Andalusië, een vruchtbare en vast ook kinderrijke streek, want nog nooit zagen we zoveel nesten met ooievaars. Op kerktorens en op elektriciteitspalen, met daarop steevast 1 of 2 ooievaars. Vandaag doen we het rustig aan, de zon schijnt en we rijden naar Mazagón, een badplaats in winterslaap. We maken een wandeling over het strand en toveren dan de stoelen tevoorschijn uit de kofferbak en gaan naast de auto, uit de wind zitten lezen.

Tegen het einde van de middag rijden we terug naar ons hostel, waarbij we kilometers plastic kassen zien, waar de aardbeien al mooi rood kleuren. Weer eten we bij de buren, we worden hartelijk welkom geheten en genieten opnieuw van hun gastvrijheid en heerlijke happen. Morgen vervolgen we onze roadtrip.

Tenerife