ANDALUSIË (SP) 1

DAG 39, 17 maart 2022

Niet een dag om veel woorden aan vuil te maken. We verplaatsen ons van het appartement in Lagos, Portugal, naar Hotel Verdice in Este, een voorstadje van Sevilla, Spanje. De reis verloopt zonder problemen en het lijkt er op dat we het Sahara zand achter ons laten.

We hebben een mooie hotel, een zitkamer, aparte slaapkamer en daarachter dan weer een ruime badkamer. De auto staat in de garage onder het hotel. We doen het rustig aan en blijven in ons hotel. De deadline voor het boek van Hans komt dichterbij en samen zetten we de puntjes op de i. We hebben een uur tijdverlies vandaag, want in Spanje is geen uur tijdsverschil, zoals in Portugal. We eten vlak bij ons hotel in een cafetaria met uitsluitend locals. Een goede keuze, het eten is voortreffelijk. De komende 2 dagen gaan we Sevilla verkennen. We kennen de stad niet en zijn heel benieuwd.

DAG 40, 18 maart 2022

We ontbijten in zo’n echt Spaans tentje, tegenover ons hotel. Het is nog vroeg, nog geen 9 uur. We nemen bus 22 naar het centrum van Sevilla. De bussen rijden om het kwartier. De eindhalte is San Sebastián, vlak bij het Plaza De España. We zoeken onze weg naar de kathedraal, langs de bloeiende en heerlijk geurende sinaasappelbomen. Een windvlaag blaast de overrijpe sinaasappels uit de boom en missen op een haar na de niets vermoedende, passerende toeristen. We zien niet alleen de kathedraal, maar ook mensen, veel mensen en hele hordes scholieren. Het is dag 40 vandaag en blijkbaar zijn we de drukte wat ontwend, want het komt nu op ons af. Het blijft ook de hele dag druk op straat. Het bezoek van de kathedraal begint met het beklimmen van de Giralde, 34 verdiepingen, mannetje aan mannetje. Geen traptreden, het loopt geleidelijk aan schuin omhoog, zodat de sultan (het was oorspronkelijk een Moorse toren) gezeten op zijn paard naar boven kon. Boven heb je een mooi uitzicht over Sevilla en de omgeving. Na de toren mogen we massaal de kerk in.

De oh’s en ah’s zijn niet van de lucht. We worden overdonderd door de pracht en praal. Het is te veel. Verschillende altaren, van hout, goud en zilver. Het zilver wordt gepoetst door 3 mannen in blauwe overalls. Ineens begrijp ik waarom we in de Lage landen een beeldenstorm hadden. Al die pracht en praal leidt af van waar het werkelijk om gaat. Na de kathedraal springen we op de ‘hop on hop off’ bus. Voor ons is alleen de ‘on’ van toepassing.

Ze laten ons de stad aan weerszijden van de rivier zien, langs de gebouwen die zijn verrezen bij de Wereld tentoonstelling van 1992 (De landenpaviljoens). We zien ook de tuinen van Marie Luisa, waarin het Plaza De España ligt, dat zij aan de stad heeft geschonken. We slenteren nog wat rond waarbij An zich oriënteert op de uitbreiding van haar kledingkast. We keren met bus 22 terug naar het Verdice Hotel, het is ondertussen half 7. We duiken weer in het boek van Hans, 21.000 woorden tot nu toe. Gaan we de 30.000 halen vóór 31 maart? We eten bij Las Bambalina.

DAG 41, 19 maart 2022

Het is zaterdagmiddag, het is een mooie voorjaarsdag en Sevilla gaat uit, Sevilla flaneert, de nachtvlinders zijn al tevoorschijn gekomen en lopen te lonken. We ontbijten weer tegenover ons hotel, het kost wel wat moeite om duidelijk te maken dat An geen ham op haar broodje wil, maar boter en jam. De klik is er niet echt, tussen de serveerster en An. Vandaag staat op ons programma het Real Alcázar, het koninklijke paleis met haar tuinen.

Ruim 3 uur brengen we hier door, er is zo veel te zien. We slenteren door de verschillende stijlen die de gebouwen en tuinen kenmerken, maar de Moorse stijl is toch wel het fraaist en dat bewaarden we voor het laatst.

Overdaad schaadt dachten we gisteren in de kathedraal, maar hier valt alles op zijn plaats. De tuinen en de patio’s zijn erg romantisch, de ideale setting voor huwelijksfoto’s, en nee, wij gaan niet trouwen. Eindelijk plukken we een sinaasappel van één van de vele bomen, pellen hem, nemen een partje en spugen dat spontaan weer uit. Het is dan wel sappig, maar zuur en bitter.  Het stond ook wel beschreven in onze reisgids, maar ja, je moet het toch zelf ervaren. Wel hebben wij een thema voor de foto’s van vandaag gekozen, bankjes. Na het Real Alcázar lopen we naar de wijk achter de kathedraal met autovrije winkelstraten, smalle steegjes en pleintjes. Het geroezemoes zwelt aan, Sevilla luncht buiten op de vele terrasjes en dat doen ze zeker niet stil. Ook wij duiken op een terrasje, maar wij zijn wel stil, wij moeten bekomen van alle indrukken. We bestellen wijn, sangria, tortilla en beef, koffie toe. Na de lunch oriënteert An zich voor de 2e keer in haar favoriete winkel, ze gaat nu zelfs over tot het passen van een jurkje met mimosa design. Het is leuk, staat goed, maar tot een aankoop komt het toch niet, ze vind het net iets te strak zitten. Ze klaagt dat ze deze weken toch wel is aangekomen en bestelt vervolgens een ijsje, met niet 1 maar 2 bolletjes. Vrouwen! We flaneren langs de Rio  Guadalquivir en het Parque Maria Luisa terug richting bushalte als we plots op inderdaad één van de mooiste pleinen op de wereld staan, het Plaza De España.

Nog nooit hebben we zo iets moois gezien. Wij gaan met de bus terug naar ons hotel en geven de stad terug aan haar bewoners. Sevilla is een aanrader!

DAG 42, 20 maart 2022

We verlaten Sevilla. We hadden een prettig hotel in een buitenwijk. Voor de deur stopt de bus van en naar de oude stad, in een half uurtje. Het hotel staat tussen grote woontorens. Op het grote stenen plein daar tussen in speelt ‘s avonds de jeugd, de ouderen flaneren of zitten op de overdekte terrassen en praten onophoudelijk met elkaar. Het is een ‘volkswijk’. Als we het hotel uitlopen zien we zo al 5 bars, of cafetaria’s, zoals ze die hier noemen. Eén ervan is ons adresje om te ontbijten. Het ontbijt, bestaande uit een kop koffie of chocolademelk, een groot glas verse jus d’orange en een broodje met Iberico ham en kaas kost niet meer dan € 3,50 p.p. Het is er iedere keer weer druk. Even verderop is ons adresje voor ‘s avonds. De eerste keer waren we er al om 8 uur, maar hier eten ze pas rond 10 uur. Wij passen ons gemakkelijk aan en gisteravond schoven we om half 11 aan een tafeltje. Het was er druk. De ober begroet ons enthousiast, hij kent ons al. We bestellen een Rioja voor Hans, een sangria voor An en tapas. De ober spreekt alleen Spaans, dus is het handen- en voetenwerk om duidelijk te maken wat we willen, terwijl hij hele verhalen tegen ons ophangt. In de keuken staat moeder de vrouw, die de heerlijkste gerechten in elkaar flanst, voor hele milde prijzen. Als we ons 2e rondje drankjes bestellen vraagt Hans of hij zondag naar Sevilla gaat, voor de voetbal. Hij is diep beledigd, hij is fan van Real Betis Sevilla, tot groot plezier van de mensen die aan de tafeltjes om ons heen zitten. Ze hebben de grootste lol. We krijgen nog een 3e drankje aangeboden van een Spaans stel tegenover ons, waardoor we vanmorgen met een ‘spijker in de kop’ wakker werden.

Na het ontbijt stappen we in de auto, we rijden terug richting Huelva, naar het Nationaal Park Doñana. De zon schijnt als we vertrekken, als we er aankomen komt de regen met bakken uit de hemel zetten, en volgens de voorspellingen gaat het er de komende dagen niet beter op worden, alle dagen 100% kans op regen. We rijden naar El Rocío. De TomTom zegt nog 1 km, nog 10 minuten! We snappen er niets van, maar als we het dorp indraaien houdt de verharde weg op en gaat over in brede zandwegen, inmiddels flinke modderpoelen met grote plassen. Het dorp heeft minder dan 1000 inwoners. Met Pinksteren vind je hier 1 miljoen mensen, om de Heilige Maagd Maria, die dan op een baar wordt rondgedragen, te bewonderen en als het even kan, ook aan te raken. De kerk met het beeld van Maria staat centraal in het dorp met daarom heen huizen, broederschappen met verenigingsgebouwen, waar de mensen van tijd tot tijd samen komen, eten, drinken en zingen. Overal hekken waar je je paard aan vast kan zetten.

Op zondag is het hier druk, bussen vol met mensen die op bedevaart komen. De bonanza’s rijden op hun paarden door het dorp, terwijl de postkoetsen, getrokken door 6 paarden, de bedevaartgangers rondleiden. Waar zijn we nu weer terecht gekomen. Na de lunch kijken we onze ogen uit, zelfs de regen deert ons niet. Zitten we soms in het Wilde Westen?

DAG 43, 21 maart 2022

We moeten vroeg op vandaag, de wekker gaat om kwart over 6 af en om 7 uur zitten we aan het ontbijt. Het is zeker nog een half uur rijden naar het bezoekerscentrum van El Acebuele, waar we ons hebben aangemeld voor de excursie van half 9. De truck staat hoog op zijn poten, grote zware wielen en is een FWD, wat wel moet in het rulle zand, zoals later blijkt. Je zit hoog, achter grote ramen met uitzicht rondom. De excursie gaat door het afgesloten deel van het park, langs de waterlijn van het strand, door het duin en langs het moeras. De chauffeur stuurt behendig door het mooie gebied, de gids vertelt in het Spaans en Engels over de verschillende ecosystemen van het park, het strand met eb en vloed, de daarachter gelegen stuifduinen die eeuwen geleden door de mens door kap zo zijn beïnvloed dat ze stuiven en steeds van vorm veranderen. De wind heeft vrij spel, het zand wordt niet vastgehouden. Na de duinen een bos met pijnbomen. De eucalyptusbomen, ingevoerd uit Australië, snelle groeiers, goed kaphout, worden nu overal verwijderd. De boom put de bodem uit en zorgt voor verdroging. Het bos vormt de overgang naar het moerasgebied dat droog staat, omdat het tot gisteren zo weinig geregend heeft. Het is een uitgestrekt gebied. Het moeras en de randen trekken veel wild, herten, reeën, wilde zwijnen en wilde paarden aan. Het gras is fris en voedselrijk, in het struikgewas kan het wild schuilen als er gevaar dreigt. De lynx, waarom het park bekend staat, zien we niet. Maar we zien wel de hop, de vis- en keizerarend, de eerste grote trappen (dat is een soort vogel, niet dat je denkt dat het een trap is), de flamingo, de zwarte ibis en nog veel meer van die ‘vreemde vogels’.

Dwars door het park slingert een aarden baan, vroeger gebruikt door handelaren totdat de handel stil viel, nu gebruikt door het broederschap van San Luca de Barrameda, die de Guadalquivar oversteekt met haar door paarden en muilezels getrokken huifkarren, om in 3 dagen te reizen naar El Rocío. Onderweg kamperen ze en iedere avond is het feest. Eén keer per jaar, met Pinksteren, brengen ze Maria, de Heilige Maagd, mee op hun tocht en komen dan 2e Pinksterdag aan. Dit weekend hadden ze een generale repetitie, die goed geslaagd was gezien het aantal lege bierflessen langs de route. Langs het strand wonen nog enkele gepensioneerde vissers in krotten, die worden gedoogd als ze maar tenminste 10 maanden van het jaar daar verblijven. Naast de krot hun zoetwaterput, zowat op de vloedlijn. In de branding zijn de schelpenvissers druk in de weer. We vertrokken met een mooie regenboog en op een enkele bui na, scheen overwegend de zon. We rijden terug naar het wilde westen en rijden stapvoets, al glibberend door de modderpoelen terug naar onze haciënda.

DAG 44, 22 maart 2022

Vandaag verkennen we het park van mevrouw Ana (Doñana) te voet. Twee korte wandelingen van ongeveer een uur, langer voor ons want wij staan nl regelmatig stil, die beginnen bij de 2 bezoekerscentra, die aan één en dezelfde weg liggen.

De eerste wandeling begint bij het Paleis van Acebrón. Het paleis werd in 1960 door een groot grondbezitter gebouwd. Na zijn dood stond het 10 jaar leeg, waarna het door de staat werd overgenomen. Het is gerenoveerd en ingericht als bezoekerscentrum en museum. Een leuk museum trouwens, dat het beheer van de grootgrondbezitters beschrijft, de met de natuur verbonden ambachten in de streek, visserij, jacht, landbouw, houtskool productie, oogsten van pijnboompitten, kurk en honing. Erg overzichtelijk en leerzaam.

De 2e wandeling is vanaf het informatiecentrum Las Rocinas. Het pad leidt je langs 4 of 5 vogelkijkhutten. De oogst is hier helaas mager, geen nieuwe soorten dieren, alleen wat bekende eenden. Alhoewel, we zagen wel de lynx. Ook zien we vandaag mooie, oude en wilde kurkeiken en olijfbomen, maar ook verschillende leuke bloemetjes. Even na 3 uur rijden we naar Almonte, voor de lunch die weliswaar simpel was, maar lekker. De pollo y batates, bleek wel met kip te zijn, maar de batates was niet patat, maar zoete aardappel. Het geheel was gekookt in een smaakvolle bouillon met diverse soorten bonen, erwten, spruitjes en peen. De ensalada mixta was een handvol ijsbergsla met wat geraspte peen, wat ui, wat maïskorrels uit blik, wat tomaat, 4 partjes ei en een kuipje olijfolie en azijn. Niet echt lekker, maar een beetje vitamines kunnen we wel weer gebruiken na de laatste dagen. Het is de hele dag droog gebleven, maar nu we op de patio van onze haciënda zitten, komt de regen weer met bakken uit de hemel. De onderbroeken, die we gisteravond noodgedwongen moesten wassen en totaal niet droogden op onze kamer, hangen we op de parkeerplaatsen bij de bezoekerscentra te drogen, aan een waslijn, gespannen tussen de auto en de hekken. Als we terugkomen van de wandelingen hangen ze er nog steeds en zijn nu zo goed als droog. Ja, een mens moet soms improviseren en gelukkig hebben we voor een eventuele volgende keer enkele mooie tips ontvangen. Morgenochtend gaan we weer terug naar de ‘gewone’ wereld. Bonanza zijn we niet tegen het lijf gelopen hier in het wilde westen. Wel werd er geschoten op zondag.

DAG 45, 23 maart 2022

We zijn weer op weg, maar niet naar de zon. De voorspellingen voor de komende dagen beloven niet veel goeds. Toch blijft het onderweg droog en af en toe schijnt zelfs de zon, en als die schijnt is het lekker warm. We zijn op weg naar El Bosque, onze uitvalsbasis voor de komende dagen. We hebben een appartement geboekt met keuken en wasmachine. Drie wassen draaien we. Het hangt allemaal buiten onder de overdekte galerij en onder de poort. Het hangt in ieder geval droog, maar of de was ook echt droogt nu het weer flink regent! Vanuit onze woonkamer hebben we een fantastisch uitzicht.

De weg hier naar toe, via Sevilla, is eerst vlak, dan heuvelachtig en daarna bergachtig. We denken dat we door de graanschuur van Spanje rijden. Het land wordt via een ingenieus stelsel van kanalen geïrrigeerd. Als het land golvender wordt, worden de kleuren groen, bruin, roodbruin en wit intens en schitterend. In rechte rijen staan de jonge olijfbomen en druiven. In de plaatselijke supermarkt hebben we eten en drinken ingeslagen om vanavond zelf weer eens ons eigen potje te koken. In de woonkamer snort de open haard, zodat de kou en het vocht verdreven wordt. Hier houden we het wel weer even uit. Morgen wordt een rustige dag, we gaan dan het dorpje bekijken, doen wat boodschapjes voor het eten en tanken nieuwe energie bij voor de komende dagen.

DAG 46, 24 maart 2022

Gisteravond hebben we de open haard aangestoken. Met enige moeite vatte het hout vlam, maar als het gaat regenen gaat de trek eruit en slaat de rook de kamer in. Deuren en ramen hebben we wijd opengezet, maar als we vanmorgen opstaan hangt die lucht er nog steeds. De was is ook niet droog te krijgen, alhoewel de 2 rekken nu binnen staan. Dat schiet dus niet erg op. Wat ook niet opschiet is de gasgeiser, het water is lauw, tegen het koude af. Hans is de held en gaat onder de douche, maar An kookt water en poedelt onhandig wat met een teiltje water bij de wasbak, die krijg je met geen 10 paarden onder de ‘koude’ waterstraal. Gisteren, in de loop van de middag is het gaan regenen en dat doet het nog steeds. Vanmiddag was het even droog, maar de wolken hangen laag, net boven het land, de toppen gaan schuil achter de wolken, de lucht is zwanger van Saharazand en kleurt geel.

Ons enige verzetje vandaag is een bezoek aan El Molino de Bajo, een molen annex bakkerij, met de maalderij en deegmachines aangedreven door water van de rivier. We worden rondgeleid door de molenaar, de opvolger van zijn vader en diens vader, hij is dus de 3e generatie. Hij maalt elke dag en bakt slechts één soort brood. Het motto van de familie is beter één mooi topproduct neerzetten, dan verschillende producten van mindere kwaliteit. De broodjes worden verkocht in een delicatessenwinkel in het dorp. Van de opbrengst van het brood, de rondleidingen die hij geeft en de opbrengst van zijn tuin leeft hij. Het is misschien niet veel, maar hij kan er goed van rond komen en vind het goed zo. We zijn hem € 6,— schuldig voor de rondleiding, maar als we minder willen betalen is dat ook goed. Langs de supermarkt lopen we terug naar ons appartement en weer slagen we er in om te verdwalen in de nauwe straatjes en steegjes. An werkt haar dagboek bij en kijkt een serie op Netflix terwijl Hans de hele middag aan zijn ‘boek’ schrijft. De deadline nadert en de 30.000 woorden lijken te gaan lukken. De aardappelen en bonen staan op. Het appartement is niet echt berekend op deze temperatuur, buiten een elektrisch kacheltje is er geen verwarming en de open haard aansteken is misschien niet zo slim, nu er weer geen zuchtje wind staat.

DAG 47, 25 maart 2022

Als we opstaan is het droog. De lucht breekt open. We zien de toppen van de bergen weer, de wolken zijn opgetrokken. Volgens de voorspelling gaat het vanmiddag om 3 uur regenen, 70% kans. We gaan wandelen, langs de Rio Majaceite naar Benanahoma. De rivier is door de hevige regenval van de afgelopen dagen flink gezwollen en stroomt hard. Het water stort zich naar beneden. Het pad volgt de rivier stroomopwaarts door een steeds smaller wordend dal. Het is een prachtige wandeling. Onderweg filmen we en maken weer veel te veel foto’s. We komen een paar wandelaars tegen, helemaal alleen zijn we niet. Afwisselend lopen we op de linker- of op de rechteroever. Over kleine bruggetjes, waar je met niet meer dan 2 personen tegelijk op mag, steken we de rivier over.

In Benanahoma bezoeken we het Ecomuseo del Agua, waar we hartelijk worden ontvangen. Het is een piepklein, maar leuk museum. Jammer alleen dat de teksten alleen in het Spaans zijn. We moeten dezelfde weg terug en als het gaat regenen wordt het pad spekglad. Na terugkeer in El Bosque doen we een drankje in het café, waar we vanmorgen ook koffie dronken. Om 5 uur gaat de supermarkt weer open en kopen we eten voor vanavond.

Ook de kerk is open en daar bewonderen we de Maria’s, in diverse soorten en maten. De bomen hangen hier vol met citroenen. Onze huisbaas, Paco, heeft gisteren een tasje met citroenen voor ons aan de deur gehangen. Hij denkt toch zeker niet dat we die door de yoghurt doen ‘s morgens. Morgen lijkt de zon te gaan schijnen, we zijn benieuwd en wachten het maar gewoon af.

DAG 48, 26 maart 2022

Volgens de voorspellingen blijft het vandaag droog en gaat zelfs de zon nog schijnen. Een mooie dag om naar Ronda te gaan. We rijden door het bergmassief en passeren 2 passen, de ene op ruim 1100 meter en de andere op ruim 800 meter. Klimmen en dalen, over smalle wegen, heen en terug. Soms hou je je hart vast. Een prachtige route, daar valt niets op af te dingen. We rijden door Grazalema, op het oog een lieflijk dorp, maar wel met veel bezoekers die breeduit op straat lopen en die niet aan de kant gaan voor ons en ons blauwe gevaar. Onze TomTom laat ons Ronda inrijden vanaf de noordzijde naar het centrum. Het is er een drukte van jewelste, er wordt vandaag een marathon gelopen en de halve stad zit op slot. We keren om, parkeren de auto aan de rand van de stad en lopen terug naar het centrum. Onder ons de kliffen en op de vlakte zien we de marathonlopers zwoegen. Ze finishen in het centrum, maar moeten het laatste stuk een flink eind klimmen. Sommigen hebben daarvoor stokken bij zich. Als wij, nadat wij een klein stukje zijn afgedaald naar een uitzichtpunt, weer omhoog lopen, passeren ze ons voortdurend, wij houden ze niet bij, terwijl zij er al zo’n 40 km op hebben zitten.

We bewonderen de spectaculaire brug die de oude en de nieuwe stad met elkaar verbindt. Onder de brug een even zo spectaculair ravijn, met zelfs een waterval. De Rio Grande stort zich omlaag. De brug is eeuwenoud, de wanden zijn heel steil. Ongelofelijk, wat een mooi staaltje civiele techniek. Hoe hebben ze dat eeuwen terug voor elkaar gekregen? Ronda is een prachtige stad, mooi gelegen en je kunt van alle kanten de brug, het ravijn en de rivier goed bekijken. Schitterend! We brengen er ruim 3 uur door en lunchen in de oude stad, naast de kathedraal en tegenover het nonnenklooster.

Als we terug lopen naar de auto komen er nog steeds lopers binnen, zij zijn 6 uur en 20 minuten onderweg. Het is loodzwaar, door de hoogteverschillen op het parcours en de modderige paden door de hevige regenval van de afgelopen dagen. De eersten finishten binnen 3 uur, petje af hoor. We doen nog wat boodschappen en vinden zelfs beslag voor crêpes. Daar waren we al even naar op zoek, gek gemaakt door Marie-Anne Donkers en haar zus Anne-Marie en hun pannenkoeken.

DAG 49, 27 maart 2022

Het is zondag vandaag, de dag dat de Spanjaarden naar buiten gaan, wandelen, picknicken en met vrienden of familie uit eten gaan. ‘s Ochtends gaan ze eerst naar de kerk. Hier in El Bosque vanmorgen een gezongen mis, oud en jong zit in de kerk, hier nog wel. Wij passen ons vandaag aan, nemen een dagje rust, draaien een wasje en zitten buiten in de zon. We werken aan het boek voor de Bookchoice schrijfwedstrijd. De deadline nadert. De minimaal 30.000 woorden zijn er, nu nog de oneffenheden er uit halen, wat toch nog een hele klus blijkt te zijn. Tegen 3 uur lopen we naar bar-meson Majaceite, vlakbij de gelijknamige rivier. Het terras zit vol. Grappig te zien dat de Spanjaarden allemaal porties bestellen die ze met elkaar delen. Wij bestellen een ensaladilla Rusa, die we delen, forel voor Hans en lamskoteletjes voor An, lekker wit wijntje erbij en toe café solo met een crema de caramel, lekker hoor. Met een ommetje lopen we om half 6 terug naar ons appartement en zitten nog even lekker in de zon. Als het kouder wordt gaan we naar binnen en steken de open haard aan. Met een muziekje erbij, lezen, schrijven en tekenen we wat, heerlijk hebben we het zo.

DAG 50, 28 maart 2022

Het oude centrum van El Bosque, waar ons appartement ligt, is zo’n typisch Andalusisch stadje, met oude, witgekalkte huisjes en smalle straatjes. Overal staan auto’s geparkeerd, zodat wel enige stuurmanskunst nodig is om door de te krappe bochten te manoeuvreren. En natuurlijk is het overal éénrichtingsverkeer. Als we vanmorgen het stadje uit willen rijden komt ons een spookrijder tegemoet. Het is een politieauto. We worden gesommeerd te stoppen. De agente stapt uit en vraagt waar we heen gaan. We vertellen dat we naar Grazalema willen. Ze sommeert ons haar te volgen en onder politiebegeleiding, jammer genoeg niet met zwaailichten, rijden we tegen de richting in het stadje uit. Het blijkt dat er een 2e wegopbreking is en dat het bijna ondoenlijk is om je weg te vinden; onze TomTom dame blijft ook maar zeggen dat ze de route opnieuw moet herberekenen als we na ons dagje uit bij ons appartement proberen te komen. We gaan dus naar Grazalema vandaag, een mooi dorp, in de weekenden en het hoogseizoen erg toeristisch, maar een uitstekende uitvalsbasis voor wandelingen. Wij maken een rondje van 10 km, waarbij we 500 meter stijgen en ook weer 500 meter dalen. Het is een prachtige wandeling langs mooie rotspartijen. Jammer genoeg is het bewolkt en komen de foto’s er niet best vanaf vandaag.

Onderweg komen we wat wandelaars tegen waaronder ook een Nederlands echtpaar, dat net als wij, maanden onderweg is, appartementen huren, steden bekijken en wandelingen maken. Tijdens de afdaling komen we langs de bron van de Rio Guadalete, wat begint als een miezerig smal stroompje, eindigt als een snelstromende beek in de stad Grazalema.

Rond half 5 lopen we het stadje weer in en bestellen op het terras voor de oude kerk en zoete sherry voor de bijrijder en een sneeuwwitje voor de chauffeur, in afwachting van de supermarkt die om 5 uur haar deuren weer opent. Vanavond staan er pannenkoeken op het menu en An is de kok, maar ze verbranden aan de onderkant, terwijl de bovenkant nog lang niet gaar is. Of het aan de kok, de pan of de elektrische kookplaat ligt, laten we voor het gemak maar in het midden. We eten dus brood, maar gelukkig weet chef kok Hans als toetje toch nog wat flensjes uit zijn grote hoed, of is het pannetje, te toveren, terwijl de open haard vrolijk knettert.

DAG 51, 29 maart 2022

Het is 19:07 uur als Hans op de knop ‘send’ drukt. We hebben er de hele dag aan gewerkt, met zijn tweeën, het boek is af, het is weg, er kan niets meer aan veranderd worden. Het was een inspirerend, maar tegelijk ook vermoeiend proces, voor ons beiden. Bij de laatste keer dat we het boek nog eens samen doorwerken, raken we opnieuw geëmotioneerd. Het is een stuk van ons leven, een heftig stuk. Het houtvuur brand, het eten pruttelt op het vuur en van nu af aan gaan we ons weer louter op onze roadtrip concentreren. Of het boek uitverkoren wordt is niet relevant, het was goed om te doen en gaf onze roadtrip een extra dimensie.

DAG 52, 30 maart 2022

Op weg naar het hart van de sherry, Jerez. Op weg naar de zon die in Jerez de la Frontera schijnt en waar de temperatuur in de loop van de middag boven de 20 graden C is. We parkeren voor de deur bij Sandeman, de man met de cape, op een steenworp afstand van het centrum. We drinken koffie en lopen naar het centrum, tenminste, dat denken we, we blijken steeds verder van het centrum af te lopen en het duurt even voordat we het door hebben. Ruim een uur later laten we ons op een terrasje in het centrum op een stoel vallen en bestellen een ijskoude zoete sherry en tapas. De stad wordt klaargemaakt voor de Semana Santa 2022, langs de route waar de lijdensweg van Christus loopt, worden tribunes opgebouwd. We lopen opnieuw doelloos door de stad. Het Alcázar is gesloten. We betalen € 10 om de oude kathedraal te bekijken en de toren te beklimmen. Na 52 treden staan we ineens voor een muur en kunnen we alleen door een klein raampje naar buiten kijken en knielen voor een schilderij.

De bodega’s zijn gesloten, door COVID nog steeds aangepaste openingstijden en toegangsbewijzen alleen on line te bestellen. Voor een foto van Jacobus en een pelgrimsstempel moeten we in de Jacobskerk ook weer betalen. We lopen nog wat door de oude stad, waar toch heel wat huizen in deplorabele toestand verkeren. Het is al 6 uur geweest als we terugrijden naar El Bosque, waar we lekker de open haard aansteken, koken, het dagboek bijwerken en lezen.